مطرود باشی و مطرودی نباشی . شعر بگی و شاعر نباشی . اینا برات بسه تا شروع میکنی  گهگیجه می گیری لای اینهمه ریز و درشت که می نویسند چی بنویسی ؟ ولی عصبانیت کارتو راحت می کنه فقط کافیه یه کم عصبانیت داشته باشی به خودم که اینو میگم تازه تخم میکنم یه چی بنویسم .

عصبانیتت آرش آدمو سیخ میکنه توی اینکه اگه شعر اینه پس اون آت آشغال هایی که آدم تا حالا از عصاهای سیخیده در ماتحت ادبیات خونده چیه بعد همون آدم که واج و هاج در دو به شکی دو دو می زنه میشینه اینو کلیک به کلیک ورق می زنه و شروع میکنه به از خودش یا خوانش خودش عصبانی شدن قبل از این نه البته هر چی بوده . من یه دایره کشکی ساختم یه سری رو چپوندم اون تو به خیلی ها هم گفتم هرّی خوش اومدید با علی سطوتی همین دیشب داشتم حرفشو می زدم می گفتم محور من برای فهمیدن شعر دیگران سواده یعنی سوادِ یارویی که شعرو می پاشه بیرون حالا از هرجائیش که باشه خوب این عیار تخمی که از شدت حماقت بلکه اختصاصی ترین حماقت روی زمین هم بگید هست من بهم بر نمی خوره بعضی هارو از ریخت و قیافه اشون میشه با سواد گفت - خوب حتما میشه گفت دیگه - و خیلی هارو از خیلی چیزهای دیگه ولی همه ی این گفتن ها هم می تونه یه مشت حرف مفت باشه یا چند تا نون برای روز گشنه گی که آدم وقتی لازم داشت پس بگیره پس می گیره می چسبونه توی تنور پس من نمی گیرم بچسبونم توی تنور چون اصلا از بیخ نون خور نیستم . 

این تعریف نیست نباشه باکیم نیست . دمق بشی که توی اینهمه تعریف این دیگه چه حرفی من ِ کسخل می زنم ولی اگه نگم آی کونم می سوزه که چرا نگفتم . شعر تو خیلی لاشی بود تقریبا از لاشی ترین شعرهایی بود که به من از هر طرف پا داد لاشی من باب اینکه هیچ راهی واسه قسر در رفتن من نذاشت از هر طرف خواستم ازش عبور کنم از یه طرف دیگه خودشو بهم نشون داد کاش فقط نشون می داد مالوند کاش فقط می مالوند چپوند خودشو . حالا نتیجه ی خوندن شعر ِ پا بده ی تو اینه که یه مخ برآمده روی دستم مونده با کلی ویار از مغز من و کلی وای وای و این وای وای ها فقط آب از لب و لوچه ی من پاشونده روی اینجا . اگه هم می بینی مثل این بچه بی ادب ها که موقع صحبت کلی آب دهن تحویل صورت مردم می دهند تقصیر لب و لوچه ی زیادی گشاد من نیست تقصیر لاشی بودن شعر توئه که به آدم می ده . بدجوری هم میده . تو به این نمی گی لاشی بودن ؟ 

بخاطر لاشی بازی شعر تو من به وزانت خودم با بی رحمی شاشیدم وگرنه من هم واسه خودم وزنی دارم خدائیش حداقل چند کیلویی میشم . تجاوز شعر به خواننده ؟ احتمالا برای متن آشفته ی من خیلی سوسولیه و نخش هم نماییده خودشو دیگه زیادی . از گایش و پالایش و اینا هم که نمیشه اینجا چیزی گفت خر کیفی خودمو هم از خوندن کتاب تو که نمی تونم قورت بدم پس سربسته حد وسط دقیق اون وسط وسط رو می گیرم و می گم دهنت سرویس آرش عصبانیتت دهنم رو سرویس کرد .  

چرا مزاحم می شوی ؟ ها ؟

پس من تو را بر نمی دارم

دست نمی زنم

دست من که به نمی زنم تو نمی رسه ولی مگه شعر توگذاشت امشب رو بی انزال بخوابم .

پهن کرد خودش رو روی تمام آلت های مغز من با همش ور رفت و با تمام خودش کرد به من تجاوز رو حالا بخوام که تک تک لحظه های تجاوز رو خط به خط بیارم وسط تشریح کنم اینجا خون و خونریزی راه میوفته بذار بی خیال بشم تا تو هم به شق شعری خودت خر کیف نشی یه وقت هوس کنی همیشه به همه تجاوزیدن رو . اگه مردش باشی و خودت بمونی با تعریف یا بی تعریف ِ ما می تونی به این وزیدن کماکان ادامه بدی اگر هم اخته بشی لا بلای خود نبودن دیگه تعریف ها هم هیچ تخمی را سبز نمی کند .

من که شعورادبیات ندارم ولی فقط اینقد حالیم شد توی این کتاب خودت بودی . مثل همیشه که می بینمت و از دیدنت حال می کنم .       

یه چیز دیگه هم که یا اصلا به تو ربطی نداره یا اتفاقا به تو و کار تو هم خیلی ربط داره !

این پی دی اف هم ماجراییه ها

ارضاگریش آدمو از موش های هیپوتالاموسی هم بیشتر ارضا می کنه . 

خواننده با کتاب چاپی یه حال سراسری می کنه . خٌوب . می کنه . میره .ولی توی پی دی اف این حال به جای سراسری هر ور وریه  شعر اول رو می خونه بعدی رو بعد بعد - یه دفعه آخری .دوباره اولی .اون وسطی . می پره می ره . این حالا از اونور. حالا خودتو برگردون آهان خوب شد . بذار یه نیگاه هم به این یکی بکنم خوب بهتر شد - اینو تا حالا من با کتاب نکرده بودم تجربه دستم که بهش می رسید لخت اش می کردم و می رفتم جلو به نقاط حساسش هم که می رسیدم بیشتر مکث می کردم و بیشتر حال بعد باز مثل ناموس غضنفر از دست نمی ذاشتم اش تا خشابشو در بیارم و بذارم یه گوشه . ولی توی پی دی اف خدائیش ور رفتن یه حال ِ دیگه ای می ده آدمو حالی به حالی می کنه بالا می ری پایین می آیی شناور میشی  و بقیه اون چیزا که پیشتر اومد.

غیر از تبریک برای بیرون دادن کتابت یه تبریک ویژه تر باید بهت بگم تو تقریبا اولین کسی هستی که حداقل این حس مستقیم و دست اول حال کردن با پی دی اف رو به من بخشیدی پی دی افی حال زیاد کردم ولی اینکه داغ داغ یه کتابو از اونجا مستقیم بچسبونی به تن ات یه حال دیگه ای می ده . اونم شعر . اونم شعر یه آدم که شعر رو می فهمه . 

شاید همه ی اینا هم بخاطر عطشی بود که برای دیدن عصبانیتت داشتم .

بابت این و شجاعتی که به خرج دادی و تخمی که کردی و شاشیدی به خر حمالی وزن کشی چهارصد نسخه یا پونصد نسخه کتاب بیشتر باید بهت تبریک گفت .

حالا تو آرش اله وردی نیستی که پشت کتابت رو امضا کنی بدی دست کسی تو آرش اله وردی هستی که کتابت پشت تو رو امضا می کنه می ده دست کسی . فکر می کنی این کم چیزیه برای یه شاعر ؟

 نامه ای  به آرش الله وردی                                                  فرازنه مرادی*

آرش الله وردی جان

من تو را بیشتر از ده بار ندیده ام که دیده ام ؟و حرفهایمان بیشتر از بیست دقیقه طول نکشیده است که کشیده است؟ من تو را شاید فقط یک بار در اتاق یاور و یک بیشتر از آن در نمایشگاه کتاب (یادت که هست !!) واقعا ًدیده باشمت  نمیدانم .یادم نمی اید !شاید به خاطر این است که خضور فیزیکی پررنگی نداری و نبودنت همه جا هست .

 و شاید به خاطر همین است که نمی توانم مثل یاور برایت بنویسم خانه ما که اکباتان نیست بلند شو بیا /. یا مثل علی برایت بنویسم که از من هم میتوانی بپرسی این وبلاگ توالت عمومی مال کیه ؟/. یا مثل سام برایت بغض کنم ./.  نه اینکه تو را نمی شناسم نه  !موضوع این است که من خیلی چیزها را رها کرده ام  من خیلی کمتر از آن چیزی که باید در بیست و دو سالگی می دانستم دانسته ام ،من خیلی عقبم .از این حرصی ام که چرا یک روز به تو گفتم کار من از این حرفها گذشته  . از رفت و امد . از امد و شد . من دارم به خوبی های بی حاصل فکر میکنم .

جایی خواندم که تردید داری عصبانیت را روی اینترنت بگذاری . نفهیمیدم این تردید از چه و از که و از کجا ناشی می شود  ،در وبلاگ خودت خواندم که شابد به دلیل نوستالژیک کاغذ بین ما شرقی ها روزی روزگاری عصابانیت را به دست چاپ سپردی ، آرش الله وردی جان بگذار برای ما الکترونیکی بودن نوستالژی شود ،بگذار ادامه بدهیم  ،نفس بکشیم بدون اینکه الهام ملک پور بعد از یک سال هنوز تمام حذفیاتش را با دست بین کتابش وارد نکند ، بگذار فرزانه مرادی دغدغه اش دو سطر حذف شده اش نباشد .من واقعا ً غصه میخورم وقتی الهام با دست های کوچکش  (تاکید میکنم با تمام نحیفش )دقیق می شود که درست و سرجایش بنویسد "پیانو توی بلوط لوط لوط می شاشد "و من تمام شاشیدن هاو کردن هاو  داخل و بیرون و مقعد و بدتر از همه فاحشه  شعرهایم را باید بکنم که بکارتشان را باید بگیرم که رد شود و بزند بیرون /. بگذار ما هم نفهیمم کی کاغذ گران می شودو کی ارزان می شود کی حقوق می گیریم که به قول تو قسط آخر ناشر را بدهیم . بگذار پشت کنیم و به تمام این سیستم لعنتی کوفتی بخندیدم .

کار تو و نیما صفار را که خواندم دلم خواست مجموعه دومم(هرچه که میخواهد باشد  ) را به این شیوه چاپ کنم و نترسم و یا تردید نداشته باشم ،تو هم غلط میکنی که تردید داشته باشی  وقتی همین الان قرار شده است من کل کارت را برای خودم و چند نفر دیگر پرینت کنم !

 با همه اینها من نه مثل علی و یاور و سهند و سام خوشحالم ،نه بغض کرده ام نه بال در آورده ام نه به خودم جسارت داده ام سیگارم را روشن کنم ، من فقط  عصبی ام . از اینکه خیلی راحت رد می شوم ،میگذرم ،فقط دادو بیداد میکنم و بعد فراموشم می شود همه چیز و همه کس  اما نباید این طور باشم  به خاطر همین است که میگویم تو خیلی بیشتر از بیستو دو سالگی هستی و من خیلی ....این حس خارج از جریان بودن خارج از جریان تو بودن  ادم را خفه میکند /.

با همه اینها می دانم که نباید عصابانیت را پشت در گذاشت .

آرش عزیز جان الله وردی که دیگر نبودنت همه جا نیست . /.

17/5/86 _تهران

* این نامه به میل فرزانه مرادی  و با استقبال دوستان در وبلاگ گروهی مطرود به نمایش در آمده است.

دانلود کتاب عصبانیت